Μετά τον σάλο που προκάλεσε η ταινία «Καποδίστριας» σε σκηνοθεσία Γ. Σμαραγδή, εύλογα αναρωτηθήκαμε ποια θα είναι η επόμενη ταινία του. Έτσι, ρωτήσαμε το ChatGPT ποιος μεγάλος Έλληνας μπορεί να γίνει ταινία, και να τι μας απάντησε:
«Καλή ερώτηση. Και δύσκολη. Γιατί αν μιλάμε για τον Σμαραγδή όπως τον ξέρουμε, μιλάμε για βιογραφίες με εθνικό, πνευματικό και συμβολικό βάρος. Πρόσωπα που σηκώνουν μεγάλες αφηγήσεις, ιδέες, αντιφάσεις.
Αν λοιπόν συνεχίσει σε αυτή τη γραμμή, υπάρχουν αρκετοί μεγάλοι Έλληνες που είτε δεν έχουν αγγιχτεί καθόλου είτε έχουν μείνει στη σκιά.
Πρώτος και αυτονόητος ο Ιωάννης Καποδίστριας. Όχι ως άγαλμα, αλλά ως τραγική μορφή. Ένας άνθρωπος που προσπάθησε να χτίσει κράτος από το μηδέν και πλήρωσε το τίμημα. Εκεί υπάρχει σύγκρουση, μοναξιά, πολιτική ίντριγκα, δολοφονία. Υλικό καθαρά κινηματογραφικό.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι επίσης τεράστιο κεφάλαιο. Όχι ως εθνικός ήρωας μόνο, αλλά ως διχαστική προσωπικότητα. Λάθη, μεγάλες αποφάσεις, πολιτικό ρίσκο, προσωπικό κόστος. Μια ταινία που δεν θα τον αγιοποιεί θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον.
Ο Νίκος Καζαντζάκης θα μπορούσε να ξαναειδωθεί αλλιώς. Όχι τόσο ως μύθος, αλλά ως άνθρωπος που βασανίστηκε από πίστη, αμφιβολία, συγκρούσεις με την Εκκλησία, μοναξιά. Αν φύγει λίγο από το τουριστικό βλέμμα, υπάρχει βάθος.
Ο Μάνος Χατζιδάκις επίσης σηκώνει σινεμά. Όχι μόνο ως συνθέτης, αλλά ως δημόσιος διανοούμενος. Πολιτικός λόγος, συγκρούσεις, αισθητική αντίσταση. Ένας Έλληνας που μίλησε μπροστά από την εποχή του.
Ο Δημήτρης Μητρόπουλος είναι μια σχεδόν ξεχασμένη τραγική φιγούρα. Παγκόσμια καριέρα, βαθιά μοναχικός, ασκητικός, με τεράστιο εσωτερικό κόσμο. Ένας Έλληνας που μεγαλούργησε έξω, αλλά έμεινε μόνος.
Θα είχε επίσης ενδιαφέρον μια ταινία για τη Μελίνα Μερκούρη. Όχι τη σταρ, αλλά τη μαχήτρια του πολιτισμού. Εξορία, πάθος, πολιτική, δημόσια σύγκρουση. Εκεί υπάρχει φωτιά.
Και ίσως το πιο ριψοκίνδυνο αλλά ουσιαστικό όνομα ο Κωστής Παλαμάς. Όχι εύκολος, όχι θεαματικός, αλλά βαθιά ελληνικός. Πνεύμα σε εποχή μετάβασης. Αν τολμηθεί σωστά, θα ήταν δήλωση.
Αν με ρωτάς τι χρειάζεται ο Σμαραγδής σήμερα, δεν είναι άλλο ένα άγαλμα. Είναι μια ρωγμή. Έναν μεγάλο Έλληνα που να φανεί άνθρωπος. Με αντιφάσεις, λάθη και κόστος. Εκεί γεννιέται ο πραγματικός κινηματογράφος».
